Aναγνωρίζοντας φίλοι μου πως η είσοδος των ελληνικών δυνάμεων στην καρδιά της Κίτρινης ηπείρου προκαλεί και μόνον στο άκουσμά της ειρωνική θυμηδία, θα επικαλεστώ σήμερα κάποιες ξεχωριστές πληροφορίες των Ταοϊστικών βιβλίων του Master Zhuang (369-286 π.Χ), σύγχρονου του Αλεξάνδρου, οι οποίες αναφέρονται στο θεό και ουράνιο αυτοκράτορα Huangdi, καθώς επίσης και στον φιλόσοφο διδάσκαλο Laozi (Liezi, ή Lieh Tzu), σαν να είναι ένα και το αυτό μοναδικό πρόσωπο. Η ονομασία Huang-di, σημαίνει κυριολεκτικά : «ο κίτρινος-ξανθός θεός», επειδή το πρώτο ιδεόγραμμα προσδιορίζει αποκλειστικά και μόνον το ξανθό χρώμα των μαλλιών του αυτοκράτορα (Αλεξάνδρου), ενώ το δεύτερο σημαίνει θεός, και δηλώνει έναν ενσαρκωμένο θεό με τη μορφή του Ουράνιου αυτοκράτορα.
Η ονομασία του Μεγάλου Αλεξάνδρου ως Liezi, ή Lieh Tzu, τεκμηριώνεται και διαμέσου του έργου «Hou Hanshu» της Δυναστείας Han, που είχε συνταχτεί από τον Κινέζο ιστορικό και πολιτικό Fan Ye (398-445 μ.Χ.), και αφορούσε τους λαούς που κατοικούσαν είτε στα σύνορα του κράτους, είτε αρκετά πιο μακριά από τις Δυτικές Περιφέρειες της Κίνας. Σύμφωνα με το ανωτέρω κείμενο, αναφέρεται ότι το Βασίλειο της Da Qin [Ελληνο-Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία], το οποίο ήταν γνωστό και ως Lijian (Αλεξάνδρεια), βρίσκονταν δυτικά της Μεγάλης θάλασσας (Ειρηνικός και Ινδικός Ωκεανός, κ.ά), όπου εκεί βρίσκονταν το Βασίλειο της Haixi (Αίγυπτος), καθώς επίσης και πολλά ακόμα μικρότερα εξαρτώμενα βασίλεια της τεράστιας αυτοκρατορίας Da Qin.
Το τμήμα αυτού του κεφαλαίου των Δυτικών Περιφερειών που ασχολείται με το Da Qin (Ελληνο-Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία) δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στα αγγλικά από τον Friedrich Hirth το 1875 στο βιβλίο του «China and the Roman East». Ο Hirth, καθώς και πολλοί άλλοι μελετητές ακόμη, θεωρούν ότι η αυτοκρατορία Da Qin αναφέρονταν αποκλειστικά και μόνον στη Ρωμαϊκή Ανατολή, ενώ κάποιοι άλλοι πρεσβεύουν ότι η ονομασία της Da Qin ως Lijian (ή Li-chien -Li-kan), προέρχεται από τον Μέγα Αλέξανδρο (Liezi, Lieh Tzu, Laozi) και την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. (Dubs 1957, σελ. 2-3, και Sitwell 1984, σελ. 213, η. 22). Το βιβλίο «Hou Hanshu» μας πληροφορεί συνεκτικά πως ο διδάσκαλος Laozi-Huangdi, που είχε ζήσει την ίδια εποχή με τον πρώτο Ταοϊστή συγγραφέα Zhuangzi (369-286 π.Χ), είχε μητέρα την Xiangmu [Ολυμπιάδα], η οποία παλαιότερα καλούνταν Fubao [Μιρτάλη]. Σύμφωνα με το ανωτέρω κείμενο αναφέρεται επίσης ότι ο Laozi–Huangdi είχε υπάρξει γιος του θεού της Βροντής Zhurong [Άμμωνος Διός εδώ], αλλά στη συνέχεια η μητέρα του παντρεύτηκε τον Wen Wang [Φίλιππο], με αποτέλεσμα κάποια ημέρα, και ενόσω εκείνη ήταν έγκυος στον γιο της να χτυπηθεί από μια αστραπή, την ώρα που περπατούσε στην ύπαιθρο. Τελικά όταν γεννήθηκε ο Laozi-Huangdi υιοθετήθηκε από τον Wen Wang [Φίλιππο], ο οποίος τον έστειλε να μαθητεύσει αργότερα κοντά στον Ταοϊστή δάσκαλο Hermits (ο Αριστοτέλης ως αλχημιστής διάδοχος του Ερμή), προκειμένου να αναστηθεί ως μαθητής του. Στη συνέχεια η Ολυμπιάδα [Xiangmu] παρουσιάζεται να μεταφέρεται θαυματουργά μετά το θάνατό της στον ΄Ολυμπο (Kunlun) ως Πνευματική Μητέρα της Δύσης (Xi-Wangmu), όπου εκεί υπήρχε και ένας πανέμορφος κήπος με τις μεγάλες υδάτινες λίμνες, με αποτέλεσμα όσοι θεοί παρίστατο εκεί, μπορούσαν να γευτούν τον καρπό της μακροζωίας (αμβροσία και νέκταρ). Σε ορισμένες πηγές η Ολυμπιάδα φέρεται να διαθέτει στην κατοχή της και μερικά τριζόνια ως αγγελιοφόρους (αντί περιστέρια), ειδικά εκπαιδευμένα για να της κομίζουν τα μηνύματά της. Εκδοχή προφανώς που προέκυψε από την θητεία της Ολυμπιάδας στο μαντείο της Ηπειρωτικής Δωδώνης, και της γνωστής συνάφειάς του με το Αιγυπτιακό μαντείο της Σίουα, οι ιερείς των οποίων επικοινωνούσαν αναμεταξύ τους χρησιμοποιώντας ταχυδρομικά περιστέρια.
Ανώτατη Θεότητα του Ταοϊστικού Πανθέου υπήρξε ο θεός του κεραυνού και της φωτιάς Zhurong [Ζεύς], ο θρόνος του οποίου δέσποζε στην κορυφή του βουνού Kunlun [Όλυμπου]. Κοντά του εξακολουθεί να διαθέτει ακόμα και σήμερα ικανούς βοηθούς, όπως είναι π.χ. ο θεός του πολέμου Gouang Gong (Άρης), ο οποίος επισκιάζεται από την αδελφή του Jiutian Xuannü (Αθηνά), επίσης πολεμική θεά, η οποία, σύμφωνα με τον Ταοϊστή λόγιο Du Guangting (850-933), χαρακτηρίζεται στο έργο του ως «Yongcheng Jixian Lu». «Η Μυστηριώδης Κυρία δηλαδή». Η εξουσία της ασκείται διαμέσου των έξι Παρθένων (Ding Jade), που αποτελούν την ακολουθία της και εκτελούν συγκεκριμένα καθήκοντα κατά τη διάρκεια που εκείνη πολεμά ή παραμένει σε κατάσταση αφάνειας.
Ανάμεσα στους θεούς ξεχωρίζουμε τον Feilian (Αίολο), τον «Κυρίαρχο των ανέμων» δηλαδή που τους χειρίζεται κλεισμένους μέσα σε έναν ασκό, καμωμένο από δέρμα κατσίκας, το θεό της θάλασσας Gοngg Gοngg (Ποσειδώνα), ο οποίος απεικονίζεται ως θαλάσσιος δαίμονας, το θεό του κρασιού Du Kang, (Διόνυσο), εφευρέτη του κρασιού και των αλκοολούχων ποτών, καθώς επίσης και τον γιο του Ουρανού Mu, έναν ταχυδρόμο επισκέπτη που ταυτίζεται με τον Ερμή. Η πλέον εντυπωσιακότερη πληροφορία, είναι αυτή της συνάντησης του Αλέξανδρου (-κάπου κοντά στα Ιμαλάια με τον εν λόγω θεό, αλλά και Τέλειο Ουράνιο Άνθρωπο συνάμα ), που του χάρισε την αθανασία, μέσω μιας αλχημικής φόρμουλας, που οδήγησε στη συνέχεια στην ανάπτυξη της αλχημείας στην Κίνα. [Περίπτωση που αναλύθηκε εξονυχιστικά σε ειδική ανάρτηση παλαιότερα].
Ένας άλλος θεός είναι και ο Yaoshen, ο οποίος ασχολείται με την επιστήμη της Ιατρικής (Ασκληπιός), καθώς και ο Yanwang (Πλούτων), ο άρχοντας του κάτω κόσμου (Άδης), όπου εκεί βρίσκεται και ο Yama (Αιακός), ο Κύριος του Θανάτου που προεδρεύει της κρίσης των ψυχών και διατηρεί βιβλία με τις πράξεις των νεκρών, επιβλέποντας του ειδικού δικαστηρίου όταν ζυγίζονται οι ψυχές τους, προς διεξαγωγή σωστών αποφάσεων. Ανάμεσα στις υποδεέστερους θεότητες συγκαταλέγεται και η θεά της κουζίνας Zaoshen, η θεά Εστία δηλαδή, ως μια συγχώνευση με τον θεό της φωτιάς Xu Shen, (Ήφαιστος). Αγαπητή θέση ανάμεσα στους Ταοϊστές εξακολουθούν να κατέχουν οι θεοί Pan Ku, (Πάνας), ο οποίος απεικονίζεται στην Κινέζικη τέχνη ως τριχωτός νάνος με κέρατα, καθώς και ο θεός του πλούτου Caishen, που εξακολουθεί και αυτός να λατρεύεται θερμά και έως σήμερα. Τέλος αναφέρουμε και τον ημίθεο Wukong, που έφαγε τα φρούτα της αθανασίας και εξαπάτησε τους θεούς για να του δώσουν την αιώνια ζωή αλλά τιμωρήθηκε αυστηρά. Πρόκειται αναμφιβόλως για τον Ιξίωνα, τον βασιλιά της αρχαίας Περραιβίας (Β. Θεσσαλίας σήμερα), ο οποίος παρότι ευεργετήθηκε από τους θεούς μετά τη δολοφονία του πεθερού του και έγινε ομοτράπεζος των θεών, εκείνος ενώθηκε κρυφά με την Ήρα, με αποτέλεσμα να καταστεί μεν πατέρας των Κενταύρων, αλλά να τιμωρηθεί δε, αφού οι θεοί τον έδεσαν πάνω σε έναν πύρινο τροχό και τον εκσφενδόνισαν στο διάστημα, χωρίς να βρίσκει το μαρτύριό του τέλος. [Συνεχίζεται]
[The Taoist Body, Berkeley: University of California Press. Originally published as Le corps taoïste: Corps physique, corps social, Paris: Librairie Arthème Fayard, 1979. The Writ of the Three Sovereigns: From Local Lore to Institutional Daoism, Hong Kong: The Chinese University Press, and Honolulu: University of Hawai’i Press. The Inner World of the Laozi zhongjing”, in Huang Chun-chieh and Erik Zürcher (eds), Time and Space in Chinese Culture].
ΦΙΛΟΙ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΚΑΙ ΑΣΥΜΒΑΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου