Η παντελώς άγνωστη ιστορική πορεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου μέσα στην καρδιά της Κίτρινης ηπείρου, διασώθηκε φίλοι μου, διαμέσου των Βυζαντινών ιεραποστόλων της Ανατολικής Ασσυριακής Εκκλησίας, που ασπάζονταν τις μονοφυσιτικές δοξασίες του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Νεστόριου (386-451). Οι *Νεστοριανοί ιεραπόστολοι λοιπόν, οι οποίοι κατάφεραν να διεισδύσουν στην καρδιά της Κίνας, έχαιραν ιδιαίτερης αποδοχής από την τοπική ηγεσία, και όπως αναφέρεται μάλιστα οι πρώτοι αυτοκράτορες της δυναστείας Τang, Gaozu (566-635) και Taizong (598-649), όχι μόνον τους προστάτευσαν με ζήλο, αλλά και τους επέτρεψαν επιπλέον να οικοδομήσουν τις δικές τους εκκλησίες μέσα στην αχανή επικράτεια. Τρανή μαρτυρία αποτελεί η περίπτωση μιας αρχαιολογικής αναθηματικής πλάκας «η οποία είναι γνωστή με την ονομασία : «Το αστέρι του Sian-Fu», ή «Το μνημείο μνημόνευσης της διάδοσης στη Μεσαία Αυτοκρατορία της Κίνας της επιφανούς θρησκείας του Da-Qin». Το μνημείο αυτό που ανακαλύφθηκε στην αυτοκρατορική περιοχή Sian-Fu, κοντά στο παλάτι της νεότερης πρωτεύουσας Xian, εκτός από τα δόγματα, τους ιερείς, χορηγούς κτλ., αναφέρει στη βάση του την εξής καταπληκτική επιγραφή, γραμμένη στη συριακή γλώσσα με το αραμαϊκό αλφάβητο: «Κατά το έτος των Ελλήνων χίλια ενενήντα δύο, ο ιερέας Jazedbuzid (Yesbuzid), ιερέας και επίσκοπος της βασιλικής Cumdan, υιός του φωτισμένου Mailas, ιερέα του Balkh, μιας πόλης του Τουρκεστάν, δημιούργησε αυτό το αφιέρωμα, στο οποίο ανέγραψε τη Διαθήκη του Λυτρωτή μας και το κήρυγμα των αποστολικών ιεραποστόλων στον αυτοκράτορα της Κίνας».
«Το αστέρι του Sian-Fu», σύμφωνα με τα αναγραφόμενα είχε ανεγερθεί επί αυτοκρατορίας Kien-chung ή Wenzong των Tang (809-840), οπότε βάση της επιγραφής, που θεωρεί ότι από το δεύτερο έτος της βασιλείας του (828), ως την εποχή που είχαν εμφανιστεί οι πρώτοι αρχαίοι Έλληνες στην Κίνα είχαν περάσει 1092 χρόνια συνολικά, πηγαίνοντας πίσω στο χρόνο, καταλήγουμε στο σωτήριο έτος 264 π.Χ., σύμφωνα με το Γρηγοριανό ημερολόγιο, εποχή κατά την οποία κυβερνούσε ο αυτοκράτορας Zhaoxiang ( 324- 250 π.Χ.), τον οποίο παρουσίασε η παλλακίδα Μi Bazi ως φυσιολογικό απόγονο του Huangdi,(Ξανθού αυτοκράτορα/Αλεξάνδρου), που είχε συνευρεθεί μαζί της μετά από μια τιμητική δεξίωση στο παλάτι της δυναστείας Qin, και τον αποκαλούσαν αργότερα : Gezer ή Gezar, με την έννοια του Καίσαρα, ως διαχρονικού βασιλιά του Βυζαντίου.
Γεγονός που αποδέχεται και ο Ινδός μελετητής των σανσκριτικών γλωσσών N. Gopala Pillai M. A. (1914 -1978), ο οποίος αναφέρει μεταξύ άλλων ότι : «πολλά χρόνια πριν από το Ισλάμ, οι Βυζαντινοί έμποροι και οι ιεραπόστολοι γνώριζαν ότι διέσχιζαν τη Διαδρομή του Μεταξιού και ότι ο Μέγας Αλέξανδρος είχε ιδρύσει μέσα στην καρδιά της Κίνας την πρωτεύουσα Chubhan, πλησίον της πόλης Sianfu». Η αρχαία αυτή περιτοιχισμένη πέτρινη πολιτεία, σε αντίθεση με τις εγχώριες που χρησιμοποιούσαν πήλινες δομές μέχρι τότε, κατέστη αργότερα πρωτεύουσα της δυναστείας Qin, γνωστή με τις ονομασίες Xianyang και Xian (Δυτική Ειρήνη). Η πρωτοποριακή διαπίστωση του Ινδού λόγιου N. Gopala Pillai M. A. (1914 -1978), εναρμονίζεται πλήρως και διαμέσου των αρχαίων Νεστοριανών μνημείων που βρέθηκαν στην αυτοκρατορική περιοχή Sian-Fu της πρωτεύουσας.
Μεταξύ των πλέον σημαντικών πλακών, συγκαταλέγεται και μία Νεστοριανή ταφόπλακα που έφεραν στο φως το 1981 κάποιοι αγρότες στις ανατολικές ακτές του Ειρηνικού Ωκεανού (επαρχία Jiangsu), και χρονολογείται κατά τη διάρκεια της δυναστείας Yuan (1271-1368). Η ξεχωριστή αυτή ταφόπλακα που φέρει πάνω της δύο επιγραφές· μία στην κινεζική γλώσσα και μία στην τουρκική, αναφέρει τα εξής: «Στο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Το 1628 σύμφωνα με την καταμέτρηση του αυτοκράτορα Αλεξάνδρου, κατά το έτος του φιδιού, τον τρίτο μήνα, την ένατη ημέρα (20 Μαΐου 1317), η σύζυγος του Xindu από το Dadu (Πεκίνο), η γυναίκα Ελισάβετ, σε ηλικία 33 ετών πραγματοποίησε τη σειρά του Θεού. Η ζωτικότητα και το σώμα της εγκαταστάθηκαν σε αυτόν τον τάφο. Η ψυχή της μπορεί να βρει σπίτι και προορισμό στον παράδεισο, συνοδευόμενη από τις αιώνιες αγνές γυναίκες Sarah, Rebecca και Rachel. Μπορεί να τιμάται για πάντα. Αμήν, ναι και πάλι Αμήν!». Σύμφωνα λοιπόν με τις ανωτέρω χρονολογικές καταγραφές, καταλήγουμε στο έτος 311 π.Χ., το οποίο ανταποκρίνεται περισσότερο αντικειμενικά στην ιστορική χρονολογία εισόδου των Ελλήνων στην Κίνα.
Η δράση των Νεστοριανών ιεραποστόλων επαληθεύεται και διαμέσου της ύπαρξης του μεταθανάτιου εθίμου του οβολού, που τοποθετούνταν από τους συγγενείς του νεκρού μέσα στο στόμα του θανόντος, προκειμένου να πληρώσει τον βαρκάρη για να τον οδηγήσει στον Άδη. Σύμφωνα με την καθηγήτρια Lin Ying, του Πανεπιστημίου Zhongshan της Κινέζικης επαρχίας Guangzhou, στη διατριβή της «Fulin : Βυζάντιο και Κίνα στην περίοδο Tang (618-907)», αναφέρεται ότι η υπόθεση των οβολών βγήκε στην επιφάνεια κατά το καλοκαίρι του 1953, όταν μια ομάδα αρχαιολόγων του Ινστιτούτου του Shanxi, ανασκάπτοντας τον τάφο του ανώτερου αξιωματούχου Dugu Luo (534-599), στο χωριό Dizangwan της πόλης Xianyang, έφερε στο φως ένα χρυσό νόμισμα στο στόμα του νεκρού, το οποίο, σύμφωνα με τον αρχαιολόγο και ιστορικό Xia Nai αποτύπωνε τη μορφή του βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουστίνου Β΄ (565-578). Η υπόθεση αυτή δεν ήταν νέα, επειδή πενήντα παρόμοια χρυσά Βυζαντινά νομίσματα, χρυσά ή κάλπικα είχαν ανακαλυφθεί ήδη σε ολόκληρη την Κίνα και την Μογγολία από τα τέλη του 19ου ως και τις αρχές του 20ου αιώνα, με αποτέλεσμα να υφίστανται πολλά αναπάντητα ερωτηματικά, λόγω των ιστορικών ταμπού που επικρατούν παγκοσμίως για θέματα ασύμβατης ιστορίας.
[Πηγή: Stephen Andrew Missick, Journal of Assyrian Studies, July 2012. On the discovery and excavation of the gravestone, see Shimin Geng, “Reexamination of the Nestorian Inscription from Yangzhou,” in Jingjiao: The Church of the East in China and Central Asia, ed. Roman Malek and Peter Hofrichter (Nettetal: Steyler, 2006), 253. Shimin Geng, Hans-Joachim Klimkeit, and Jens Peter Laut, “Eine neue nestorianische Grabinschrift aus China,” Ural-altaische Jahrbücher, N. F. 14 (1996): 164–175; Geng, “Reexamination.” Arthur C. Moule, “The Use of the Cross among the Nestorians in China,” T’oung Pao 28 (1931): 78–86; Ian Gillman and Hans-Joachim Klimkeit, Christians in Asia before 1500 (Richmond: Curzon, 1999), 231. Repercussions from the Far East: A Comparison of the Catholic and Nestorian Presence in China. Thomas Ertl, University of Vienna].
Σημειώσεις: Η δράση των Νεστοριανών ιεραποστόλων στα εδάφη της Κίνας ξεκίνησαν μετά το σχίσμα και τους διωγμούς που επακολούθησαν επί αυτοκρατορίας Ζήνωνος (431/498), οπότε οι αιρετικοί οπαδοί του Πατριάρχη Νεστόριου αναγκάστηκαν να εγκατασταθούν στην πρωτεύουσα Κολοφώνα της Περσικής αυτοκρατορίας, και να ιδρύσουν εκεί το Πατριαρχείο τους κατά το 499 μ.Χ. με την ονομασία: «Ασσυριακή Εκκλησία της Ανατολής». Στη συνέχεια, έχοντας ορμητήριο την Περσία, κατόρθωσαν να επεκταθούν, (άλλοτε οικιοθελώς και άλλοτε διωκόμενοι) στη Συρία, Αραβία, Χορασμία, Σογδιανή, καθώς και στην κοιλάδα Tarim (Δ. Xianjang Κίνας), όπου εκεί ζούσαν πολλές και διάφορες φυλές των απογόνων στρατιωτών του Μεγάλου Αλεξάνδρου, (αμιγείς ή μη), γνωστοί ως Huaxia, Xin Bai, Xianbei, Λευκοί Ούννοι, Εφθαλίτες, κτλ.
Η ολοκληρωτική καταστροφή της Νεστοριανής εκκλησίας ξεκίνησε επί αυτοκράτειρας Wu Zetian (624-705), που θεώρησε τον εαυτό της μετενσάρκωση του Βούδα Maitreya, με αποτέλεσμα η ίδια να στραφεί ενάντια στους Νεστοριανούς, οι οποίοι είχαν πάρει μεγάλες οικονομικές χορηγίες από τα μέλη της δυναστείας Tang. Γεγονός που συνέβαλλε τελικά στην εκδίωξη όλων των ιερωμένων, μοναχών και πιστών της Ανατολικής Ασσυριακής Εκκλησίας, η οποία εξέλειπε οριστικά κατά την εποχή του Ταμερλάνου (1336 -1405), λόγω των σφοδρών διωγμών και των επιδημιών πανούκλας και παρωτίτιδας που επακολούθησαν, μεταξύ των ετών 858 έως 1345.
*Οι φωτογραφίες της ανάρτησης απεικονίζουν 2 ευρήματα από το Μουσείο της Κινεζικής πόλης Niya, Β.Δ. της επαρχίας Xingiang και ένα από το Μουσείο της Yinchuan, της επαρχίας Ningxia.
