Ανάμεσα στα παλαιότερα αττικά αγγεία με μελανόμορφη διακόσμηση ξεχωρίζει ένας αμφορέας που βρέθηκε στον Κεραμεικό και αποδίδεται στον λεγόμενο «ζωγράφο του Νέσσου», έναν από τους σημαντικότερους αγγειογράφους των τελευταίων δεκαετιών του 7ου αιώνα π.Χ. και βρίσκεται στην Αθήνα στο Εθνικό αρχαιολογικό Μουσείο.
Στον λαιμό του αγγείου εικονίζεται η πάλη του Ηρακλή με τον Κένταυρο Νέσσο. Η σκηνή, αν και φαινομενικά αποτελεί ακόμη ένα επεισόδιο από τους άθλους του ήρωα, είχε για τον αρχαίο θεατή βαρύνουσα σημασία: ο φόνος του Νέσσου στάθηκε η απαρχή του τραγικού τέλους του Ηρακλή.
Πριν πεθάνει, ο Νέσσος έπεισε τη Δηιάνειρα να κρατήσει το αίμα του ως δήθεν φίλτρο αγάπης. Χρόνια αργότερα, όταν ο Ηρακλής ερωτεύτηκε την Ιόλη, η Δηιάνειρα άλειψε με αυτό τον χιτώνα που θα φορούσε ο ήρωας σε θυσία προς τον Δία. Το αίμα, όμως, ήταν μολυσμένο από το δηλητήριο της Λερναίας Ύδρας. Ο χιτώνας κόλλησε στο σώμα του και άρχισε να του διαλύει τις σάρκες, οδηγώντας τον στην κορυφή της Οίτης, όπου ζήτησε να καεί ζωντανός.
Η ιστορία, γνωστή ήδη από τον 7ο αιώνα (μαρτυρείται στον Αρχίλοχο) και δραματοποιημένη αργότερα στις Τραχίνιες του Σοφοκλή, δείχνει πώς μια σκηνή που αποτυπώνεται σε ένα αγγείο μπορεί να λειτουργεί ως προοικονομία ενός συγκλονιστικού τέλους της ελληνικής μυθολογίας.
Η εικονογραφία του μύθου αυτού και η δραματική του κατάληξη αποδίδονται εκτενέστερα και σε πρόσφατη οπτικοποιημένη αφήγηση για όσους ενδιαφέρονται να δουν το επεισόδιο σε πλήρη ανάπτυξη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου