Hera the Queen of the Gods

 Ἡ Ἦρα στεκόταν στὸ κρυστάλλινο θεωρεῖο τοῦ Ὀλύμπου σὰν ζωντανὴ ἐπιγραφὴ τῆς βασιλείας τῶν ἀθανάτων. Πάνω ἀπὸ τὰ σύννεφα, ψηλότερα κι ἀπὸ τὸν ἄνεμο, ἡ θεὰ ἀτένιζε τὴ Μακεδονία καὶ τὴ Θεσσαλία, ἁπλωμένες κάτω της σὰν ἀπέραντο ὑφαντὸ ἀπὸ βουνά, ποταμοὺς καὶ γαλάζιες ἐκτάσεις ποὺ χρύσιζαν στὸ φῶς τοῦ δειλινοῦ.

Τὸ φόρεμά της —ὑφασμένο στὰ χρώματα τοῦ παγωνιοῦ— λαμπύριζε σὰν ζωντανὴ παλέτα οὐράνιας τέχνης. Ἀπὸ τὰ χρυσᾶ κοσμήματά της ἀντανακλοῦσαν οἱ τελευταῖες ἀχτῖδες τοῦ ἥλιου, ἐνῷ τὸ σκῆπτρο της, λεπτὸ καὶ πανίσχυρο, ἔμοιαζε νὰ σφραγίζει τὴν ἴδια τή θέληση τοῦ σύμπαντος.

Τὰ ἀνάκτορα τοῦ Ὀλύμπου, μαρμάρινα καὶ χρυσελεφάντινα, ὄρθωναν πίσω της ἕναν κόσμο θεϊκῆς ὑπεροχῆς — αἴθουσες, περιστύλια καὶ θόλοι ποὺ ἔμοιαζαν νὰ πάλλονται μὲ τὴν πνοὴ τοῦ αἰθέρα. Κάτω ἀπ’ τὰ γυάλινα δάπεδα τοῦ θεωρείου, ὁ κόσμος τῶν θνητῶν ἐκτεινόταν δίχως τέλος: ὁ Ὄλυμπος ἔμοιαζε νὰ ἀκουμπᾶ τὸν οὐρανό, καὶ ἡ ἮΙρα νὰ ἀκουμπᾶ τὴν κορυφὴ ὅλης τῆς ὕπαρξης.

Καὶ καθὼς ὁ οὐρανὸς γέμιζε ἄστρα, ἡ βασίλισσα τῶν θεῶν στεκόταν ἀγέρωχη, ἀτάραχη, πανώρια — κυρία τοῦ κόσμου, φύλακας τῆς τάξης, βλέμμα ποὺ διαπερνοῦσε τὴν οἰκουμένη ἀπὸ τὴ Μακεδονία ὡς τὶς πεδιάδες τῆς Θεσσαλίας.

Ἐκεῖ, στὸ ὕψιστο μπαλκόνι τοῦ κόσμου, ἡ Ἦρα δὲν ἦταν ἁπλῶς θεά.
Ἦταν ἡ Βασίλισσα.
Ἦταν ὁ Νόμος.
Ἦταν τὸ ἴδιο τὸ μεγαλεῖο τοῦ Ὀλύμπου.

Hera stood upon the crystalline overlook of Olympus like a living inscription of divine sovereignty. Above the clouds—higher even than the roaming winds—the goddess gazed out over Macedonia and Thessaly, stretched beneath her like an immense tapestry of mountains, rivers, and shimmering plains gilded by the light of the setting sun.

Her gown, woven in the iridescent colors of the peacock, glimmered like a living masterpiece of celestial artistry. Golden jewelry caught the dying rays of daylight, while the scepter in her hand—slender yet immeasurably powerful—seemed to seal the very will of the cosmos.

Behind her, the palaces of Olympus rose in marble and gold: porticoes, domes, and colonnades that seemed to pulse with the breath of the upper air. Beneath the transparent floor of the divine balcony, the mortal world unfurled endlessly. Olympus touched the sky, and Hera stood at the pinnacle of existence.

As stars began to pierce the dusk, the Queen of the Gods remained unshaken, resplendent—her gaze sweeping across the world from the mountains of Macedonia to the wide plains of Thessaly.

There, upon the highest balcony of creation, Hera was not merely a goddess.
She was the Queen.
She was the Law.
She was the very majesty of Olympus itself.

Ancient Greek Civilization - Αρχαία Ελλάς

Ἀπόλλων

 Ὁ Ἀπόλλωνας στεκόταν στὴν καρδιὰ τοῦ ἱεροῦ τόπου ποὺ ἀργότερα θὰ γινόταν ὁ ὀμφαλὸς τοῦ κόσμου. Ἡ γῆ ἀκόμη ἀχνόβραζε ἀπὸ τὴν ὀργὴ τοῦ Πύθωνα· ρωγμὲς ἄνοιγαν στὸ χῶμα, καὶ τὸ αἷμα τοῦ θηρίου, πιὸ σκοτεινὸ ἀπὸ τὸ νυχτοβότανο, κυλοῦσε ἀνάμεσα στὶς πέτρες σὰν σκιὰ ποὺ ἔλιωνε.

Κι ὅμως, πάνω ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἀγριότητα, ὁ θεὸς τῆς μουσικῆς καὶ τοῦ φωτὸς ἀκτινοβολοῦσε. Ἡ μορφή του, λουσμένη στὸ χρυσὸ φῶς τοῦ ἀπομεσήμερου, ἔμοιαζε μὲ φλόγα ποὺ δὲν καταναλώνεται. Στὸ δεξί του χέρι κρατοῦσε ἀκόμη τὸ τόξο – λεπτουργημένο, ἐλαφρύ, μὰ θανατερό – καὶ ἡ τελευταία χορδὴ ποὺ εἶχε δονηθεῖ ἀπὸ τὸ βέλος του ἔμοιαζε νὰ τραγουδᾶ ἕναν ἀθόρυβο ὕμνο νίκης.
Ἡ ἀνάσα του ἦταν ἤρεμη, σὰν νὰ μὴν εἶχε προηγηθεῖ καμιὰ σύγκρουση. Στὸ βλέμμα του, ὅμως, ὑπῆρχε κάτι βαθύτερο: ὄχι ὑπερηφάνεια, ἀλλὰ ἡ αὐστηρὴ ἠρεμία τοῦ θεϊκοῦ καθήκοντος. Ἤξερε ὅτι δὲν εἶχε καταστρέψει ἁπλῶς ἕνα τέρας· εἶχε μεταμορφώσει τὸν ἴδιο τόν τόπο. Ἐκεῖ ὅπου ὁ Πύθωνας φύλαγε τὴν ἀρχέγονη πνοὴ τῆς Γῆς, ὁ Ἀπόλλωνας εἶχε ἀνοίξει χῶρο γιὰ φῶς, μαντεῖα καὶ μουσικὴ· γιὰ νὰ ἀκουστεῖ μέσα στοὺς αἰῶνες τὸ ἄγγιγμα τῆς ἀλήθειας.
Ἡ γῆ ἀναστέναξε βαριά, σὰν νὰ ὑποκλινόταν. Οἱ πρῶτες πνοὲς ἑνὸς νέου ἀνέμου σηκώθηκαν πάνω ἀπὸ τὸ ἱερὸ ἄντρο, καὶ ἄρωμα δάφνης – τὸ χρῶμα καὶ τὸ σύμβολο τοῦ θεοῦ – ἁπλώθηκε στὸν ἀέρα. Ὁ Ἀπόλλωνας περπάτησε πρὸς τὸν τόπο ὅπου εἶχε πέσει τὸ τέρας καὶ ἄγγιξε μὲ τὰ δάχτυλά του τὸ χῶμα: ἀπὸ τὶς στάχτες τῆς μάχης θὰ γεννιόταν ὁ ναός του, καὶ ἡ φωνή του θὰ ὁμιλοῦσε ὄχι μὲ ὀργή, ἀλλὰ μὲ χρησμό.
Καὶ τότε, ὁ θεὸς χαμογέλασε – ἕνα χαμόγελο καθαρό, κοφτερὸ σὰν ἅρπα ποὺ παίζεται γιὰ πρώτη φορά. Ἤξερε πὼς ἡ νίκη δὲν ἦταν τὸ τέλος· ἦταν ἡ ἀρχὴ ἑνὸς δεσμοῦ ἀνάμεσα στὸν οὐρανὸ καὶ τὴ γῆ, ἀνάμεσα στὸν ἄνθρωπο καὶ τὸ θεῖο. Οἱ Δελφοί, ἀπὸ ἐκείνη τὴ στιγμή, δὲν ἦταν ἁπλῶς ἕνας τόπος· ἦταν ἐπιφοίτηση.
Ὁ ἥλιος γλίστρησε πίσω ἀπὸ τὸν ὦμο του καὶ τὸ φῶς τὸν στεφάνωσε. Ἔτσι στάθηκε ὁ Ἀπόλλων: νέος, ἀθάνατος, θριαμβευτὴς· ὁ πρῶτος φρουρὸς ἑνὸς ἱεροῦ ποὺ θὰ ζοῦσε ὅσο καὶ ὁ χρόνος.

Ancient Greek Civilization - Αρχαία Ελλάς

The Pythia and the Adyton of Delphi

 

scroll down for English 

Ἡ Πυθία καὶ τὸ Ἄδυτο τῶν Δελφῶν

(Ἀρχαιολογικὴ καὶ τεκμηριωμένη ἀφήγηση)
Στὸ ἐσωτερικὸ τοῦ ναοῦ τοῦ Ἀπόλλωνα στοὺς Δελφούς, πέρα ἀπὸ τὸν σηκὸ καὶ κάτω ἀπὸ τὸ ἐπίπεδο τοῦ δαπέδου, βρισκόταν τὸ ἄδυτο — ἕνας χῶρος αὐστηρὰ ἀπαγορευμένος, ἀκόμη καὶ γιὰ τοὺς περισσότερους ἱερεῖς. Ἐκεῖ καθόταν ἡ Πυθία, ἀπομονωμένη ἀπὸ τὸν ἔξω κόσμο, σὲ ἕνα περιβάλλον ἡμίφωτος, καπνοῦ καὶ τελετουργικῆς σιωπῆς.
Ἡ Πυθία δὲν ἦταν μόνιμο πρόσωπο. Ἀντικαθίστατο περιοδικά, καὶ ἀπὸ τὴν ὕστερη ἀρχαϊκὴ περίοδο καὶ ἑξῆς ἐπιλεγόταν συνήθως ἀπὸ γυναῖκες ὥριμης ἡλικίας, συχνὰ ἀγρότισσες τῆς περιοχῆς. Δὲν διέθετε θεολογικὴ ἐκπαίδευση· ἡ αὐθεντία της δὲν προερχόταν ἀπὸ γνώση, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν τελετουργική της καθαρότητα. Πρὶν ἀπὸ κάθε χρησμό, ὑποβαλλόταν σὲ ἐξαγνισμὸ μὲ νερὸ τῆς Κασταλίας πηγῆς καὶ μασοῦσε φύλλα δάφνης, φυτοῦ ἀφιερωμένου στὸν Ἀπόλλωνα.
Ὁ χάλκινος τρίποδας στὸν ὁποῖο καθόταν δὲν ἦταν ἁπλῶς ἔπιπλο. Ἦταν τὸ ἀρχαιότερο σύμβολο μαντικῆς ἐξουσίας στὸν ἑλληνικὸ κόσμο, γνωστὸ ἤδη ἀπὸ τὴ γεωμετρικὴ περίοδο. Κάτω ἀπὸ αὐτὸν βρισκόταν φυσικὴ ρωγμὴ στὸ ἔδαφος. Σύγχρονες γεωλογικὲς μελέτες ἔχουν δείξει ὅτι ἡ περιοχὴ τῶν Δελφῶν τέμνεται ἀπὸ ἐνεργὰ ρήγματα, ἱκανὰ νὰ ἀπελευθερώνουν ἀέρια ὅπως αἰθυλένιο σὲ μικρὲς συγκεντρώσεις — οὐσία μὲ ἤπια ναρκωτικὴ καὶ εὐφορικὴ δράση.
Οἱ ἀρχαῖες πηγὲς δὲν μιλοῦν γιὰ «φωτιά», ἀλλὰ γιὰ ἀναθυμιάσεις καὶ ἀτμό. Ὁ Πλούταρχος, ὁ ὁποῖος ὑπηρέτησε ὡς ἱερέας στὸ μαντεῖο τὸν 1ο αἰ. μ.Χ., περιγράφει τὴν Πυθία νὰ μιλᾶ μὲ ἀλλοιωμένη φωνή, ὄχι ὅμως σὲ κατάσταση μανίας. Οἱ χρησμοί της δὲν ἦταν πάντοτε ἔμμετροι· πολλὲς φορὲς ἦταν ἀποσπασματικοί, ἀσαφεῖς, καὶ ἀπαιτοῦσαν ἑρμηνεία ἀπὸ τοὺς προφῆτες-ἱερεῖς.
Τὸ ἄδυτο δὲν ἦταν τόπος θεατρικῆς ἔκστασης, ἀλλὰ χῶρος ἔντασης καὶ ἐλέγχου. Οἱ ἐπισκέπτες —βασιλεῖς, στρατηγοί, ἀπεσταλμένοι πόλεων— δὲν ἔβλεπαν ποτέ την Πυθία ἄμεσα. Στέκονταν σὲ χαμηλὲς λίθινες βαθμίδες ἀνάμεσα στοὺς δωρικοὺς κίονες, ἐνῷ οἱ ἱερεῖς κατέγραφαν τὸν χρησμὸ σὲ πινάκια, τὰ ὁποῖα κατόπιν διατύπωναν σὲ τελικὴ μορφή.
Ἡ Πυθία δὲν προέβλεπε τὸ μέλλον μὲ ἀπόλυτους ὅρους. Ὁ λόγος της ἦταν σκόπιμα ἀμφίσημος. Ἡ ἐξουσία τοῦ μαντείου δὲν βασιζόταν στὴν ἀκρίβεια, ἀλλὰ στὴ δυνατότητα πολλαπλῆς ἑρμηνείας — ἕνα σύστημα ποὺ ἐπέτρεψε στὸ δελφικὸ μαντεῖο νὰ ἐπιβιώσει γιὰ περισσότερο ἀπὸ μία χιλιετία.
English
The Pythia and the Adyton of Delphi
(Archaeological documentary narrative)
Inside the Temple of Apollo at Delphi, beyond the cella and below floor level, lay the adyton — a strictly restricted space, inaccessible even to most priests. There, in semi-darkness filled with smoke and ritual silence, the Pythia took her seat, separated from the visible world.
The Pythia was not a permanent figure. She was replaced periodically, and from the late Archaic period onward was usually an older local woman, often of rural origin. She possessed no theological education; her authority derived not from learning, but from ritual purity. Before delivering an oracle, she underwent purification with water from the Castalian Spring and chewed laurel leaves, sacred to Apollo.
The bronze tripod upon which she sat was not merely ceremonial furniture. It was the oldest symbol of prophetic authority in the Greek world, attested since the Geometric period. Beneath it lay a natural fissure in the bedrock. Modern geological research has demonstrated that Delphi lies at the intersection of active fault lines capable of releasing gases such as ethylene in low concentrations—substances known to induce mild euphoria and altered states of consciousness.
Ancient sources speak not of fire, but of vapors. Plutarch, who served as a priest at Delphi in the 1st century CE, describes the Pythia speaking in an altered voice, though not in a state of madness. Her utterances were not always poetic; they were often fragmented and required interpretation by priestly officials.
The adyton was not a theatrical stage, but a controlled and highly regulated environment. Visitors—kings, generals, civic envoys—never saw the Pythia directly. They stood on narrow stone steps between Doric columns, while priests recorded the oracle on tablets and later shaped it into its final form.
The Pythia did not predict the future in absolute terms. Her language was deliberately ambiguous. The authority of the Delphic oracle lay not in precision, but in interpretive flexibility—a system that allowed the sanctuary to endure for over a thousand years.
Βιβλιογραφία & Πηγές
Ἀρχαῖες Πηγές
Πλούταρχος, Περὶ τοῦ Εἰ του ἐν Δελφοῖς
Πλούταρχος, Περὶ τῶν ἐκλελοιπότων χρηστηρίων
Ἡρόδοτος, Ἱστορίαι
Στράβων, Γεωγραφικά
Σύγχρονες Μελέτες
de Boer, J. Z., Hale, J. R., Spiller, H. A. (2001). The Geological Origins of the Oracle of Delphi. Scientific American.
Fontenrose, J. (1978). The Delphic Oracle. University of California Press.
Maurizio, L. (1995). "Anthropology and Spirit Possession: The Pythia at Delphi." Journal of Hellenic Studies.
Scott, M. (2014). Delphi: A History of the Center of the Ancient World. Princeton University Press.

Ancient Greek Civilization - Αρχαία Ελλάς

The Throne of Apollo at Amyclae

 «Ἡ Σπάρτη δὲν ἦταν ἄτεχνη: ὁ Θρόνος τοῦ Ἀπόλλωνα στὶς Ἀμύκλες καὶ τὸ μνημεῖο ποὺ ἀνατρέπει ἕναν ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους μύθους τῆς ἀρχαιότητας»

Sparta Was Not Artless: The Throne of Apollo at Amyclae and the Monument That Shatters One of Antiquity’s Greatest Myths"

Γιὰ αἰῶνες, ἡ Σπάρτη παρουσιάστηκε ὡς μιὰ πόλη λιτή, σχεδὸν ἐχθρικὴ πρὸς τὴν τέχνη· ἕνας κόσμος πειθαρχίας, σιωπῆς καὶ πολεμικῆς ἀρετῆς, χωρὶς χῶρο γιὰ αἰσθητικὴ ὑπέρβαση. Ὅμως ὁ Θρόνος τοῦ Ἀπόλλωνα στὶς Ἀμύκλες στέκει ὡς ἀδιάψευστος μάρτυρας ὅτι αὐτὴ ἡ εἰκόνα εἶναι, στὴν καλύτερη περίπτωση, ἐλλιπής.
Στὸ ἱερό των Ἀμυκλῶν, λίγο νότια τῆς Σπάρτης, ὑψωνόταν ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ παράδοξα καὶ ἐντυπωσιακὰ μνημεῖα τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ κόσμου: ἕνα κολοσσιαῖο ξόανο τοῦ Ἀπόλλωνα, ἐνσωματωμένο μέσα σὲ ἕνα ἀρχιτεκτονικὸ σύμπλεγμα ποὺ οἱ ἀρχαῖοι ὀνόμαζαν «θρόνο». Δὲν ἐπρόκειτο γιὰ κάθισμα, ἀλλὰ γιὰ μιὰ μνημειακὴ κατασκευὴ ποὺ περιέβαλλε τὸ ἄγαλμα, συνδυάζοντας γλυπτική, ἀρχιτεκτονικὴ καὶ μυθολογικὴ ἀφήγηση σὲ ἑνιαῖο σύνολο.
Ὁ θρόνος ἀποδίδεται στὸν Βαθυκλὴ ἀπὸ τὴ Μαγνησία, ἕναν Ἰώνιο καλλιτέχνη, τὸν ὁποῖο οἱ Σπαρτιᾶτες προσκάλεσαν — γεγονὸς ἀπὸ μόνο του ἀποκαλυπτικό. Τὸ μνημεῖο ἦταν καλυμμένο μὲ ἀνάγλυφες παραστάσεις: σκηνὲς ἀπὸ τὸν κύκλο τοῦ Ἀπόλλωνα, μυθικὲς ἀφηγήσεις ὅπως ὁ ἆθλος τοῦ Ἡρακλῆ, ἡ ἁρπαγὴ τῆς Εὐρώπης, ὁ Περσέας καὶ ἡ Μέδουσα, ἀλλὰ καὶ κοσμολογικὲς καὶ τελετουργικὲς εἰκόνες. Ἦταν, οὐσιαστικά, ἕνα εἰκονογραφημένο σύμπαν λαξευμένο σὲ πέτρα καὶ μέταλλο.
Ἀρχαιολογικὰ καὶ φιλολογικὰ δεδομένα δείχνουν ὅτι ὁ θρόνος δὲν ἦταν διακοσμητικὴ ὑπερβολή, ἀλλὰ κεντρικὸ στοιχεῖο τῆς λατρείας. Οἱ Ὑακίνθιες γιορτές, μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες ἑορτὲς τῆς Σπάρτης, τελοῦνταν ἐδῶ, σὲ ἕναν χῶρο ὅπου ἡ τέχνη, ἡ μνήμη καὶ ἡ πολιτικὴ ταυτότητα συνυπῆρχαν. Ὁ Ἀπόλλων των Ἀμυκλῶν δὲν ἦταν ἁπλῶς θεὸς τοῦ φωτὸς· ἦταν φορέας συνέχειας ἀνάμεσα στὸν προδωρικὸ καὶ τὸν δωρικὸ κόσμο.
Ἡ ὕπαρξη αὐτοῦ τοῦ μνημείου καταρρίπτει τὴν παρωχημένη ἰδέα μιᾶς «ἄτεχνης» Σπάρτης. Ἡ τέχνη στὴ Λακωνία δὲν ἀπουσίαζε· ἁπλῶς δὲν ἐκδηλωνόταν μὲ τὸν ἴδιο τρόπο ὅπως στὴν Ἀθήνα. Ἦταν τελετουργική, μνημειακή, αὐστηρὴ ἀλλὰ βαθιὰ συμβολική. Ὁ Θρόνος τοῦ Ἀπόλλωνα δὲν εἶναι ἐξαίρεση· εἶναι ἀπόδειξη μιᾶς διαφορετικῆς αἰσθητικῆς ἀντίληψης, ὅπου ἡ τέχνη ὑπηρετεῖ τὴ συλλογικὴ μνήμη καὶ τὸ ἱερό.
Σήμερα, ἂν καὶ τὸ μνημεῖο σώζεται ἀποσπασματικά, ἡ περιγραφή του Παυσανία καὶ τὰ ἀρχαιολογικὰ κατάλοιπα ἐπιτρέπουν νὰ ἀνασυνθέσουμε τὴν κλίμακά του. Καὶ κάθε τέτοια ἀνασύνθεση λειτουργεῖ ὡς ὑπενθύμιση: ἡ Σπάρτη δὲν σιώπησε ἐπειδὴ δὲν εἶχε φωνὴ· σιώπησε ἐπειδὴ μιλοῦσε μὲ ἄλλους ὅρους.

"Sparta Was Not Artless: The Throne of Apollo at Amyclae and the Monument That Shatters One of Antiquity’s Greatest Myths"

For centuries, Sparta has been portrayed as a city hostile to art: austere, disciplined, and indifferent to aesthetic expression. Yet the Throne of Apollo at Amyclae stands as compelling evidence that this image is deeply misleading.
At the sanctuary of Amyclae, just south of Sparta, rose one of the most extraordinary monuments of the ancient Greek world: a colossal cult statue of Apollo enclosed within an elaborate architectural structure known to ancient sources as a "throne." This was not a seat, but a monumental framework that enveloped the god, merging sculpture, architecture, and myth into a single, coherent statement.
The throne was crafted by Bathycles of Magnesia, an Ionian artist invited by the Spartans themselves—an act that already challenges the stereotype of Spartan cultural isolation. Its surfaces were covered with reliefs depicting mythological narratives: episodes from the life of Apollo, labors of Heracles, Perseus and Medusa, the abduction of Europa, and scenes of cosmic and ritual significance. The monument functioned as a visual encyclopedia of myth, carved into sacred space.
Archaeological and literary evidence suggests that the throne was not ornamental excess but central to cult practice. The Hyacinthia, one of Sparta’s most important festivals, took place here, linking pre-Dorian traditions with the Dorian identity of the city. The Amyclaean Apollo embodied continuity, memory, and religious authority rather than mere aesthetic display.
The existence of this monument dismantles the enduring myth of an "artless" Sparta. Art in Laconia did not vanish; it took a different form—ritual, monumental, symbolic. The Throne of Apollo reveals a society that understood art as sacred language rather than visual luxury.
Though the monument survives only in fragments, Pausanias’ detailed description and archaeological remains allow us to grasp its scale and meaning. Each attempt at reconstruction reminds us that Sparta’s silence was never cultural emptiness—it was a different way of speaking through stone, myth, and ritual.
Πηγὲς & Βιβλιογραφία
Ἀρχαῖες πηγές
Παυσανίας, Ἑλλάδος Περιήγησις, Γ΄ 18–19
Στράβων, Γεωγραφικά, Η΄
Σύγχρονες μελέτες
Cartledge, P., Sparta and Lakonia, Routledge
Dickins, G., "The Sanctuary of Apollo at Amyclae", The Annual of the British School at Athens
Burkert, W., Greek Religion, Harvard University Press
Boardman, J., Greek Sculpture: The Archaic Period, Thames & Hudson
Ναούμης, Ν., «Τὸ Ἱερὸ τοῦ Ἀπόλλωνα στὶς Ἀμύκλες», Ἀρχαιολογικὸν Δελτίον 

Ancient Greek Civilization - Αρχαία Ελλάς