Ἡ Ἦρα στεκόταν στὸ κρυστάλλινο θεωρεῖο τοῦ Ὀλύμπου σὰν ζωντανὴ ἐπιγραφὴ τῆς βασιλείας τῶν ἀθανάτων. Πάνω ἀπὸ τὰ σύννεφα, ψηλότερα κι ἀπὸ τὸν ἄνεμο, ἡ θεὰ ἀτένιζε τὴ Μακεδονία καὶ τὴ Θεσσαλία, ἁπλωμένες κάτω της σὰν ἀπέραντο ὑφαντὸ ἀπὸ βουνά, ποταμοὺς καὶ γαλάζιες ἐκτάσεις ποὺ χρύσιζαν στὸ φῶς τοῦ δειλινοῦ.Τὸ φόρεμά της —ὑφασμένο στὰ χρώματα τοῦ παγωνιοῦ— λαμπύριζε σὰν ζωντανὴ παλέτα οὐράνιας τέχνης. Ἀπὸ τὰ χρυσᾶ κοσμήματά της ἀντανακλοῦσαν οἱ τελευταῖες ἀχτῖδες τοῦ ἥλιου, ἐνῷ τὸ σκῆπτρο της, λεπτὸ καὶ πανίσχυρο, ἔμοιαζε νὰ σφραγίζει τὴν ἴδια τή θέληση τοῦ σύμπαντος.
Τὰ ἀνάκτορα τοῦ Ὀλύμπου, μαρμάρινα καὶ χρυσελεφάντινα, ὄρθωναν πίσω της ἕναν κόσμο θεϊκῆς ὑπεροχῆς — αἴθουσες, περιστύλια καὶ θόλοι ποὺ ἔμοιαζαν νὰ πάλλονται μὲ τὴν πνοὴ τοῦ αἰθέρα. Κάτω ἀπ’ τὰ γυάλινα δάπεδα τοῦ θεωρείου, ὁ κόσμος τῶν θνητῶν ἐκτεινόταν δίχως τέλος: ὁ Ὄλυμπος ἔμοιαζε νὰ ἀκουμπᾶ τὸν οὐρανό, καὶ ἡ ἮΙρα νὰ ἀκουμπᾶ τὴν κορυφὴ ὅλης τῆς ὕπαρξης.
Καὶ καθὼς ὁ οὐρανὸς γέμιζε ἄστρα, ἡ βασίλισσα τῶν θεῶν στεκόταν ἀγέρωχη, ἀτάραχη, πανώρια — κυρία τοῦ κόσμου, φύλακας τῆς τάξης, βλέμμα ποὺ διαπερνοῦσε τὴν οἰκουμένη ἀπὸ τὴ Μακεδονία ὡς τὶς πεδιάδες τῆς Θεσσαλίας.
Ἐκεῖ, στὸ ὕψιστο μπαλκόνι τοῦ κόσμου, ἡ Ἦρα δὲν ἦταν ἁπλῶς θεά.
Ἦταν ἡ Βασίλισσα.
Ἦταν ὁ Νόμος.
Ἦταν τὸ ἴδιο τὸ μεγαλεῖο τοῦ Ὀλύμπου.
Hera stood upon the crystalline overlook of Olympus like a living inscription of divine sovereignty. Above the clouds—higher even than the roaming winds—the goddess gazed out over Macedonia and Thessaly, stretched beneath her like an immense tapestry of mountains, rivers, and shimmering plains gilded by the light of the setting sun.
Her gown, woven in the iridescent colors of the peacock, glimmered like a living masterpiece of celestial artistry. Golden jewelry caught the dying rays of daylight, while the scepter in her hand—slender yet immeasurably powerful—seemed to seal the very will of the cosmos.
Behind her, the palaces of Olympus rose in marble and gold: porticoes, domes, and colonnades that seemed to pulse with the breath of the upper air. Beneath the transparent floor of the divine balcony, the mortal world unfurled endlessly. Olympus touched the sky, and Hera stood at the pinnacle of existence.
As stars began to pierce the dusk, the Queen of the Gods remained unshaken, resplendent—her gaze sweeping across the world from the mountains of Macedonia to the wide plains of Thessaly.
There, upon the highest balcony of creation, Hera was not merely a goddess.
She was the Queen.
She was the Law.
She was the very majesty of Olympus itself.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου