Μια φωτογραφία για την Κάλλας στην Κεφαλονιά 1962 και ένα ποίημά μου για την DIVINA του μελοδράματος, τη μοναδική Μαρία Κάλλας.
Μαρία Κάλλας
Γεράσιμος Σωτ. Γαλανός
Σ’ έστειλε η Άνασσα των Νόμων πάνω στο μεταίχμιο,
πάνω στο άνθισμα της Βιομηχανικής Επανάστασης,
και Συ κουβάλησες σ’ όλη την Οικουμένη
επάξια, τα παλιά ελληνικά τεριρέμ,
της Ελληνικής Τραγωδίας τα λυτρωτικά πονέματα
και του Βυζαντίου τα ηχοχρώματα,
που η Δύση τα νομίζει,
λόγω της απληστίας των ηδονικών της δρόμων,
πως είναι δικά της πλεκτάρια!
Κακότητα και ίντριγκα, φθόνος και μίσος για Σένα,
μα και μπράβο θριάμβων πολλών και μεγάλων…
Αυτές τις πληρωμές εισέπραξες ως μέγα μετάλλια,
κι όσο το μοναδικό μεταλλείο της φωνή Σου εκδιδόταν,
το θαύμα σκιαγραφούταν στο πρόσωπο,
στα χέρια
στα μάτια,
εκείνα τα μάτια,
που έκτιζαν τη σκηνή του Όλου!
Γράφτηκαν πολλά και ειπώθηκαν μύρια,
μα ακόμη όλοι μας λέμε για Σένα,
στου απείρου μας το νοητικό ξόδεμα,
μα σιωπούν οι κραυγές μας,
καθώς Σε ακούμε ως ήχο επτάστερο
στους κραδασμούς του σύμπαντος.
Κι έρχεται ο αντίλαλός σου,
μαγεία αιώνια κι αμφίβολη,
γιατί Εσύ χάραξες Σχολή, νέον δρόμο λύτρωσης,
που εμείς ακόμη προσπαθούμε
τις εξαίσιες φωνές Σου να τις καταλάβουμε,
να τις νιώσουμε,
αντιπαλεύοντας Εσένα με το Είναι μας.
Παλεύει η εσωτερικότητα μας,
μα δεν το ομολογεί φανερά,
να προβάλει το αξίωμα, πως:
« Σε μάχεται η Τέχνη, γιατί Εσύ τη γέννησες,
καθώς η κόρη ενδόμυχα αντιμάχεται τη μάνα,
για να μην πει, πως, από αυτήν γεννήθηκε ».
Ακούγοντας ΜΕ ΤΗ ΦΩΝΉ ΣΟΥ την ΤΟΣΚΑ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου