Τόμας Έντισον

 

Ο #Τόμας_Έντισον, που έφυγε σαν σήμερα το 1931 ήταν Αμερικανός εφευρέτης και επιχειρηματίας, ο περισσότερο παραγωγικός εφευρέτης της σύγχρονης εποχής. Αν και αυτοδίδακτος δραστηριοποιήθηκε σε πολλούς τομείς της τεχνικής. Από τις γνωστότερες εφευρέσεις του είναι το μικρόφωνο, ο φωνόγραφος και ο ηλεκτρικός λαμπτήρας. Πολλές από τις κατασκευές τού ήταν, βέβαια, είτε βελτιώσεις άλλων υπαρχουσών με κακή απόδοση είτε πρότυπα, τα οποία τελειοποιήθηκαν στη συνέχεια από άλλους τεχνικούς. Είναι, επίσης, ο ιδρυτής του πρώτου εργαστηρίου βιομηχανικής έρευνας.

Ήδη στα 12 χρόνια του έπρεπε να εργαστεί για να στηρίξει οικονομικά την οικογένειά του. Στα 15 του προσπάθησε να εκδώσει μια εφημερίδα και στη συνέχεια άρχισε να εργάζεται ως τηλεγραφητής στα τραίνα. Από αυτή τη θέση απολύθηκε, γιατί συνελήφθη να στέλνει το αναμενόμενο σήμα ελέγχου στον επόμενο σταθμό, αντί χειροκίνητα και με οπτική επαφή με το διερχόμενο τραίνο, αυτόματα με μια συσκευή δικής του επινοήσεως. Το 1868 υπέβαλε αίτηση για την πρώτη ευρεσιτεχνία του με ένα τηλέγραφο χαρακτήρων. Ακολούθησε μεγάλος αριθμός άλλων ευρεσιτεχνιών.

Δημιούργησε το πρώτο εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας που τροφοδότησε με ηλεκτρισμό τη Νέα Υόρκη και εξελίχθηκε στη γνωστή γιγαντιαία εταιρία General Electric. Η ανακάλυψή του για την εκπομπή ηλεκτρονίων από πυρακτωμένα μέταλλα, «φαινόμενο Edison», απετέλεσε προϋπόθεση για την κατασκευή της ηλεκτρονικής λυχνίας και την απαρχή της ηλεκτρονικής τεχνολογίας.

Ο θάνατος βρήκε τον Τόμας Άλβα Έντισον σε ηλικία 84 ετών στον επίγειο παράδεισό του, το εργαστήριο του Γουέστ Όραντζ, την ημέρα που επιχειρούσε να κατασκευάσει ελαστικό από φυτά της Αμερικής.

Έχει πει:

• Πολλοί από τους αποτυχημένους είναι άνθρωποι που δεν κατάλαβαν πόσο κοντά ήταν στην επιτυχία, λίγο προτού τα παρατήσουν.

• Η μεγαλοφυΐα είναι ένα τοις εκατό έμπνευση και ενενήντα εννιά τοις εκατό προσπάθεια.

• Aν κάναμε όλα όσα είμαστε ικανοί να κάνουμε, θα εκπλήσσαμε τον εαυτό μας.

• Δεν ξέρουμε ούτε ένα εκατομμυριοστό από το ένα τοις εκατό του τίποτα.
-----------------------------
Επιμ: Δ. Ντζαδήμα // www.fractalart.gr

Fractal

Άρθουρ Μίλερ

 Ο #Άρθουρ_Μίλερ, γεννημένος  το 1915, ήταν ένας από τους κορυφαίους Αμερικανούς θεατρικούς συγγραφείς. Τα έργα του ασκούσαν κριτική στις Ηνωμένες Πολιτείες, την κυβέρνηση και τον τρόπο ζωής των κατοίκων της, ενώ εξέθεταν και τα ψεγάδια του λεγόμενου “Αμερικανικού ονείρου”, κάτι για το οποίο είχε δεχτεί κριτική στις ΗΠΑ. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο βιογράφος του, Μάρτιν Γκότφριντ, “σπάνια ένας καλλιτέχνης έχει δεχτεί τόσες πολλές επιθέσεις και συκοφαντίες στην πατρίδα του και ταυτόχρονα έχαιρε βαθιάς εκτίμησης σε όλον τον κόσμο”. Το 1949 γίνεται ο πρώτος που κερδίζει τρία βραβεία, το Βραβείο Πούλιτζερ, το Βραβείο Τόνι και το βραβείο Κριτικών της Νέας Υόρκης.

Η καθιέρωση του ήρθε με το κλασσικό έργο «ο Θάνατος του Εμποράκου», σημείο αναφοράς του θεάτρου του 20ού αιώνα, ίσως το καλύτερό του έργο κατά τους ειδικούς, μια ιστορία για μια μικροαστική Αμερικανική οικογένεια που συνεθλίβη υπό το βάρος του Αμερικανικού καπιταλισμού. Κατά σύμπτωση, η 10η Φεβρουαρίου, ημερομηνία θανάτου του, ήταν η 56η επέτειος από την πρεμιέρα του έργου αυτού.«Ο θάνατος του Εμποράκου», αποτύπωσε στα έργα του τη δική του αμερικανική κοινωνία, στα οποία συχνά αντικατόπτριζε ή επανερμήνευε και τα δημόσια στοιχεία της ίδιας του της ζωής, μεταξύ των οποίων ο σύντομος γάμος του με τη Μέριλιν Μονρό, αλλά και η επιμονή του να μην συνεργαστεί με την Επιτροπής Αντι-Αμερικανικών Δραστηριοτήτων.

Είχε πέσει θύμα του μακαρθισμού, καθώς καταδικάστηκε επειδή αρνήθηκε να καταδώσει συναδέλφους του με κομμουνιστική δράση στην Επιτροπή Αντι-Αμερικανικών Δραστηριοτήτων. Παρ’ όλο που ενστερνίστηκε ιδέες της αριστεράς και σχετιζόταν με άτομα του Κομμουνιστικού Κόμματος, αρνήθηκε ότι ήταν ποτέ μέλος του. Επίσης, αν και δεν υπήρξε θρησκευόμενος, απέκτησε συνείδηση της εβραϊκής του ταυτότητας, αντιμετωπίζοντας τον αντισημιτισμό των προπολεμικών χρόνων και το Ολοκαύτωμα στη συνέχεια.

«Ήταν βράχος και έμοιαζε με βράχο, εννοώ ότι και η φυσική παρουσία του ήταν επιβλητική», είχε δηλώσει για τον Μίλερ ο θεατρικός συγγραφέας Χάρολντ Πίντερ στην είδηση του θανάτου του. «Ήταν ηγέτης… Απόλυτα ανεξάρτητος, με μια αταλάντευτη κριτική ευφυΐα».

Κυρίως μαζί με τον Τένεσι Ουίλιαμς και λιγότερο με τον Ευγένιο Ο’Νιλ, ο Μίλερ θεωρούνταν ένας από τους πιο γνωστούς και επιτυχημένους Αμερικανούς συγγραφείς μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ορισμένα από τα έργα του έγιναν κινηματογραφικές ταινίες, από σκηνοθέτες όπως ο Τζον Χιούστον, ο Σίντνεϊ Λουμέτ και ο Κάρελ Ράιζ.

Έφυγε από τη ζωή στις 10 Φεβρουαρίου 2005, σε ηλικία 89 ετών. «Τι περιμένω πια από τη ζωή μου ύστερα από ένα βραβείο Πούλιτζερ; Μα, φυσικά, το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Δεν σκοπεύω να πεθάνω αν δεν το αποκτήσω!» είχε δηλώσει. Τελικά, δεν κατάφερε να το αποκτήσει…

• Η προδοσία είναι η μόνη αλήθεια που μένει.

• Ποτέ μην παλεύεις τίμια με έναν ξένο, νεαρέ. Ποτέ δεν θα βγεις από τη ζούγκλα μ’ αυτόν τον τρόπο.
(από το «Θάνατο του Εμποράκου»)

• Αν βλέπω πώς τελειώνει, μπορώ να δουλέψω προς τα πίσω.
(σχετικά με τη συγγραφή θεατρικών έργων)
--------------------------------------------
Επιμ: Δ.Ντζαδήμα // www.fractalart.gr

Η γεωμετρία των ιδεών | http://fractalart.gr/

Fractal

Γεώργιος Βιζυηνός

 #Γεώργιος_Βιζυηνός"........ Την ζωή του σημάδεψαν η φτώχεια και ο θάνατος.

............................................................
Η ζωή του Γεωργίου Σύρμα, όπως ήταν το πραγματικό του επώνυμο ήταν γεμάτη δυσκολίες
Γεννήθηκε στην Βιζύη της Ανατολικής Θράκης το 1849.Πέντε ετών μόλις, έχασε τον πατέρα του από τύφο. Πέντε παιδιά είχε η οικογένεια το τελευταίο ήταν αγέννητο ακόμα. Πήρε το όνομα του νεκρού πατέρα τους. Ο Μιχαήλος που πέθανε τρία χρόνια πριν τον Γεώργιο.

Ο άδικος θάνατος του Χρηστάκη εξιστορείται στο διήγημα "Ποιος ήταν ο φονεύς του αδελφού μου"
Το τραγικό τέλος της Άννας στο σπαρακτικό "Αμάρτημα της μητρός μου)"αφού και το Αννιώ που πήρε το όνομα το άτυχου βρέφος πέθανε σε μικρή ηλικία.

Οι παππούδες του σε μια προσπάθεια να τον σώσουν,να τον βοηθήσουν από μια σκληρή μοίρα,τον στέλνουν δέκα χρόνων μαθητευόμενο του θείου του στην Κωνσταντινούπολη.
Όταν εκείνος πεθαίνει αργότερα το παιδί πηγαίνει υπό την προστασία ενός εμπόρου από την Κύπρο.
Το 1868 ταξιδεύει στην Κύπρο και ζει για τέσσερα χρόνια ως σπουδαστής στην Ελληνική σχολή της Λευκωσίας. Προστατευόμενος του Αρχιεπισκόπου Σωφρονίου Β. Αριστούχος, ρασοφόρος και φιλοξενούμενος του Αρχιεπισκόπου.

Θα προκαλέσει σκάνδαλο με τον πλατωνικό του έρωτα με την Ελένη Φυσεντζίδη.
Τα ποιήματα του βραβεύτηκαν δύο φορές σε Πανεπιστημιακούς διαγωνισμούς και το1885 εξελέγη υφηγητής της φιλοσοφίας όμως δεν πρόλαβε να γίνει καθηγητής καθώς για άλλη μια φορά η μοίρα τον χτύπησε σκληρά!!

Είχε μια παιδική ψυχή γεμάτη νοσταλγία, λυρική διάθεση, αβρή μελαγχολία, τρυφερότητα και πόνο.
Νοσταλγεί όπως ο Παπαδιαμάντης τα παιδικά του χρόνια, την χαροκαμένη μάνα του, το φτωχικό του σπίτι.Τα διηγήματα του θεωρούνται σημαντικότατα έργα της Νεοελληνικής λογοτεχνίας. Επίσης έγραψε περίπου 200 παιδικά ποιήματα (ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΠΟΙΗΣΕΙΣ)

Η ιστορία του έρωτα του Γεωργίου είναι γνωστή, καθώς άρρωστος από αφροδίσια νοσήματα ζητά σε γάμο μια νεαρή κοπέλα. Ο ποιητής ερωτευμένος και γοητευμένος από τα κάλλη της νεαρής Μπετίνας εκδηλώνει με παραφροσύνη την διάθεση του να παντρευτεί το νεαρό κορίτσι. Το οποίο ήταν 14 στην αφήγηση σε αυτή την ιστορία,και για άλλους 20. Ήταν μέρος του ανεμοστρόβιλου της ασθενείας που τον έφθειρε και τον τρέλανε.
Η δυστυχισμένη ζωή του,η ασθένεια, η αγάπη του που είχε ανταπόκριση από την Μπετίνα όμως ήταν ανεκπλήρωτη επιβάρυναν τον ήδη κλονισμένο ψυχικό του κόσμο.

Η Μπετίνα παρομοιοζόταν με πανέμορφο τριαντάφυλλο και είχε την δική της ιστορία.
(Έχουν γραφτεί πολλά και ίσως ανακριβή)
Πάντως ο πατέρας της είχε δύο κορίτσια την Μπετίνα και την Ιτάλα και ήταν Ιταλικής καταγωγής.
Ο Γεώργιος νοίκιασε μια κάμαρα στο σπίτι της και εκεί συνδέθηκε με την οικογένεια της.
Έπαιζε σαν πατέρας μαζί της, γράφοντας στίχους θερμούς εκστατικούς.
"Από τους καλύτερους που έχει γράψει."

Την ζήτησε απελπισμένος δύο φορές σε γάμο ,όμως η μητέρα της αρνήθηκε και λέγεται με άσχημο τρόπο. "Το κορίτσι ήταν περιζήτητη νύφη". Το 1892 μετά από μια κρίση κατέληξε στο Δρομοκαΐτειο της Αθήνας όπου πέθανε τον Απρίλιο του 1896.
Όμως μπόρεσε και μέσα από την φυλακή του διανοητικού σκότους να εξακοντίσει θαυμάσιες λάμψεις λυρικής έμπνευσης.

Η Μπετίνα παντρεύτηκε έναν δικηγόρο. Όμως δυστυχώς το νεαρό κορίτσι έπασχε από σακχαρώδη διαβήτη. Πεντέμισι μήνες μετά τον θάνατο του αγαπημένου της ποιητή και τέσσερις μόλις ημέρες μετά τον γάμο της άφησε την τελευταία της πνοή.

(Δεν είναι αλήθεια πως και οι πέτρες που είναι στον κόσμο
αν έβρισκαν κανέναν να πουν τα ντερτια τους
Θα ήσαν ελαφρότερες;)

-Γεώργιος Βιζυηνός
...................................
"Αποσπάσματα και επιλογές μου από το διαδίκτυο της Διαμαντουλας Λαβρανου | 

Fractal

Η γεωμετρία των ιδεών | http://fractalart.gr/

Αρθούρος Ρεμπώ

 

O #Αρθούρος_Ρεμπώ, γεννημένος σαν σήμερα το 1854, ήταν Γάλλος ποιητής, ένας από τους μείζονες εκπροσώπους του συμβολισμού, με σημαντική επίδραση στη μοντέρνα ποίηση, παρά το γεγονός πως εγκατέλειψε οριστικά τη λογοτεχνία στην ηλικία των είκοσι ετών. Έχει χαρακτηρίστηκε από τον Αλμπέρ Καμύ ως ο «ποιητής της εξέγερσης, και μάλιστα ο σημαντικότερος απ’ όλους».

Θεωρείται ο πρώτος ποιητής που επινόησε μια επιστημονικά πειστική μέθοδο μεταβολής της φύσης της ύπαρξης, ο πρώτος που βίωσε την περιπέτεια της ομοφυλοφιλίας του ως μοντέλο κοινωνικής αλλαγής, αλλά και ο πρώτος που αποκήρυξε τους μύθους από τους οποίους εξαρτάται ακόμα η φήμη του. Έχει χαρακτηριστεί ως μία από τις πιο καταστρεπτικές και λυτρωτικές παρουσίες στον πολιτισμό του 20ού αιώνα, παρά το γεγονός ότι έως και το θάνατό του δεν ήταν γνωστός παρά στους κύκλους της αβάν-γκαρντ.

Από το σύνολο του έργου του ξεχωρίζουν οι ποιητικές συλλογές “Εκλάμψεις” και “Μια Εποχή στην Κόλαση”. Η τελευταία υπήρξε το μοναδικό βιβλίο του που δημοσιεύτηκε κατόπιν επιθυμίας και ενεργειών του ίδιου, ενώ σημαντικό μέρος των ποιημάτων του δημοσιεύτηκαν ενόσω ήταν εν ζωή αλλά χωρίς τη συγκατάθεσή του ή εν αγνοία του.

Η επιστολή του προς τον Πωλ Ντεμενύ το1871, συνιστά ένα από τα σημαντικότερα κείμενά του, με αντικείμενο το ρόλο της ποίησης, όπως τον αντιλαμβανόταν ο ίδιος. Σύμφωνα με τον Ρεμπό, ο αληθινός ποιητής αποτελούσε ένα είδος προφήτη, ικανό να διαμορφώσει μία νέα πραγματικότητα, εφευρίσκοντας το άγνωστο. Ως χρέος του, αντιλαμβανόταν τη γνωριμία με τον εαυτό του, την καλλιέργεια του μυαλού και της ψυχής του, ώστε τελικά να δημιουργήσει μία «οικουμενική γλώσσα».(πηγή:tvxs)

Η συμβίωση του με τον ποιητή Πωλ Βερλαίν ήταν αρκετά προβληματική. Μάλιστα, έπεται από έντονη διαφωνία των 2 εραστών, ο Βερλαίν, σε κατάσταση μέθης, πυροβόλησε και τραυμάτισε τον Ρεμπό στο αριστερό του χέρι, πάνω από τον καρπό. Για την πράξη του καταδικάστηκε σε δύο χρόνια φυλάκιση και πρόστιμο 200 φράγκων, που αποτελούσε τη μέγιστη δυνατή ποινή.

Έφυγε από τη ζωή στις 10 Νοεμβρίου του 1891 σε ηλικία 37 ετών.

Στην επιτύμβια πλάκα του τάφου του αναγράφεται εκτός από το όνομα, την ηλικία του και την ημερομηνία θανάτου του, η φράση «Προσευχηθείτε για αυτόν».

Έχει πει:

• Το εγώ είναι ένας άλλος.

• Η ζωή είναι μια φάρσα που πρέπει να την υπομείνουν όλοι.

• Φοβάμαι το χειμώνα γιατί είναι η εποχή της άνεσης.

• Πιστεύω στην κόλαση, άρα είμαι εκεί.

--------------------

www.fractalart.gr || Επιμ:Δ.Ντζαδήμα

https://www.facebook.com/fractalart.gr

Τζακ Κέρουακ

 O #Τζακ_Κέρουακ που έφυγε σαν σήμερα το 1969, ήταν Αμερικανός λογοτέχνης, ένας από τους κύριους εκπροσώπους της Μπιτ γενιάς και εισηγητής του ομώνυμου όρου. Είναι ο ίδιος που τυχαία ανακάλυψε και απέδωσε στο λογοτεχνικό/κοινωνικό κίνημα και τη γενιά του την επωνυμία “Μπιτ” στα τέλη του ’40, που σημαίνει ταυτόχρονα και εξοντωμένη (beaten up), αλλά και άγρυπνη, έτοιμη, εκστατική, μακάρια (beatific). Λέγεται ότι αυτός ευθύνεται και για τον τίτλο «Ουρλιαχτό» του Άλεν Γκίνζμπεργκ και τον τίτλο «Γυμνό Γεύμα» του Ουίλιαμ Μπάροουζ. Ενσωματώνει τις πιο σημαντικές φυσιογνωμίες της Μπιτ στα μυθιστορήματά του.

Σε όλη τη ζωή του παρέμεινε δίγλωσσος, και μέχρι την ηλικία των έξι ετών δεν μιλούσε καθόλου αγγλικά. Οι γονείς του συνεννοούνταν στο σπίτι στη ζουάλ (joual), μια εκδοχή της κεμπεκικής διαλέκτου της γαλλικής, η οποία θεωρείτο υποδεέστερη από τους αγγλόφωνους και στοιχείο διάκρισης – απομόνωσης.’Eζησε έως την ενηλικίωσή του στην εργατική γαλλο-καναδική συνοικία του Λόουελ, είχε κυρίως Ελληνοαμερικάνους για στενούς φίλους. Το 1926 βίωσε το χαμό του αδελφού του Ζεράρ από ρευματικό πυρετό, γεγονός που τον επηρέασε βαθιά και τον ενέπνευσε να γράψει το μυθιστόρημα “Visions of Gerard”, όπου -μεταξύ άλλων- αποτύπωσε και το μαρτυρικό θάνατό του. Η καταπληκτική του μνήμη τού χάρισε από νωρίς το προσωνύμιο Memory Babe και τον βοήθησε στη συγγραφή των έργων του, που σε μεγάλο βαθμό βασίζονταν σε αναμνήσεις του παρελθόντος.Του άρεσε πάρα πολύ το διάβασμα κι από μικρή ηλικία έδειξε τάση προς την καλλιτεχνία, γράφοντας δικά του περιοδικά, τα οποία μάλιστα εικονογραφούσε μόνος του.Στο Κολούμπια, ως φοιτητής, ο Κέρουακ ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με αρκετά από τα μετέπειτα μέλη της λογοτεχνικής μπητ γενιάς, όπως τον Άλλεν Γκίνσμπεργκ και τον Γουίλιαμ Μπάροουζ.

Το γράψιμό του χαρακτηρίζεται από άρνηση στον κομφορμισμό της μορφής και του περιεχομένου, μια συνεχή διαπραγμάτευση των ορίων της έκφρασης, ελευθεριότητα, αυθορμητισμό και υποκειμενικότητα. Η φόρμα είναι ακατέργαστη, σχεδόν ανύπαρκτη με ασύντακτες παραγράφους και φτωχό επαναλαμβανόμενο λεξιλόγιο.Μερικά από τα πιο γνωστά μυθιστορήματά του είναι το «Στο Δρόμο», «Οι Αλήτες του Ντάρμα», «Οι υποχθόνιοι» και «Η ματαιοδοξία του Ντουλουόζ», ενώ στα γραπτά του συγκαταλέγονται και έξι βιβλία ποίησης.

Στην εισαγωγή του «Στο δρόμο», του γνωστότερου από τα έργα του, το οποίο γράφτηκε σε τρεις μόνο εβδομάδες, χωρίς κόμματα και χωρίς παραγράφους έγραφε:

«Οι μόνοι άνθρωποι που υπάρχουν για μένα είναι οι τρελοί, αυτοί που τρελαίνονται να ζήσουν, τρελαίνονται να μιλήσουν, τρελαίνονται να σωθούν, που ποθούν τα πάντα ταυτόχρονα, αυτοί που ποτέ δε χασμουριούνται ή λένε έστω και μία κοινοτοπία, αλλά που καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά, που σκάνε σαν πυροτεχνήματα ανάμεσα στα αστέρια κι από μέσα τους ξεπηδά το μπλε φως της καρδιάς τους, κι όσοι τους βλέπουν κάνουν: Αααα!!!! με θαυμασμό»

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του βίωνε τη σχεδόν καθολική απόρριψη του εκδοτικού κόσμου και της κατεστημένης κριτικής. Πέθανε σε ηλικία 47 χρονών από αιμορραγία του στομάχου.

Έχει πει:

• Όλη η ζωή είναι μια ξένη χώρα.

• Δεν ξέρω, δεν μ’ ενδιαφέρει, και δεν έχει καμιά σημασία.

• Αυτό θα πει Μπiτ. Ζήσε τη ζωή σου; Όχι, αγάπησε τη ζωή σου. Όταν θα ‘ρθουν να σε πετροβολήσουν, τουλάχιστον δεν θα ‘χεις γυάλινο σπίτι, θα ‘χεις μονάχα το γυάλινο κορμί σου.

-----------------------------------

Eπιμ: Δ,Nτζαδήμα // www.fractalart.gr

Fractal

Fractal - Εντίθ Πιαφ

 

Έναν χρόνο πριν πεθάνει η Εντίθ Πιαφ, έζησε ίσως την πιο μεγάλη μέρα της ζωής της, τραγούδησε στο ψηλότερο πάτωμα του Πύργου του 'Αιφελ στο μεγαλύτερο κοινό που μπόρεσε ποτέ να συγκεντρώσει καλλιτέχνης, αλλά οι γιατροί την εκλιπαρούσαν: «Μαντάμ αν ανεβείτε στη σκηνή είναι σαν να αυτοκτονείτε». Τρεκλίζοντας και παραπατώντας τους απάντησε: «Είναι στο στιλ μου η αυτοκτονία». Το κοινό την αποθέωσε όπως ποτέ, όταν την άκουσαν να τραγουδά «Non, Je Ne Regrette Rien…Όχι, δε μετανιώνω για τίποτα".

Στις τελευταίες περιοδείες της τρεκλίζοντας πάνω στην σκηνή έμοιαζε απόκοσμη, εθισμένη στο αλκοόλ και στην μορφίνη και με 3 νοσηλείες λόγω ηπατικού κώματος, όμως τα πλήθη συνέχιζαν να στριμώχνονται μπροστά της. "Δε λατρεύτηκε τόσο πολύ, όσο όταν ζύγωνε στον θάνατό της", έλεγε ο Σαρλ Αζναβούρ μια από τις πολλές "ανακαλύψεις" της.

Ήταν 10 Οκτωβρίου 1963, Πέθανε μόνη, παραμορφωμένη από τους ρευματισμούς, νικημένη από τον καρκίνο και πάμπτωχη. Στο πρόσωπο ξεχώριζαν δυο μάτια αδηφάγα κι ένα στραπατσαρισμένο στόμα. «Η αρρώστια έρχεται τσάμπα, αλλά για να γιατρευτείς χρειάζονται λεφτά», έλεγε.

Η επίσημη εκκλησία της αρνήθηκε την θρησκευτική κηδεία γιατί είχε διάγει «βίον κοινόν εν αμαρτίαις» και τελικά την έψαλε ένας εθελοντής επίσκοπος. Για να την αποχαιρετήσουν στριμώχτηκαν γύρω από το νεκροταφείο Περ Λασέζ 40.000 άνθρωποι. Περισσότεροι κι από κείνους που γιόρτασαν το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Απαρηγόρητη πίσω από το φέρετρο η Μάρλεν Ντίτριχ, ωχρή και διαλυμένη, με ένα μεταξωτό μαύρο μαντήλι στα μαλλιά κοιτούσε την λαοθάλασσα και μονολογούσε: «Πόσο πολύ την αγαπούσαν»…

Μικρό ανάστημα (1.48), σύντομη ζωή (47 χρόνια), τεράστιο ταλέντο, μετά την Ιωάννα της Λωραίνης, την Ζαν ντ'Αρκ, η δεύτερη πιο διάσημη Γαλλίδα, η πρώτη Αγία, η δεύτερη Αμαρτωλή, μόνη της "αμαρτία" το ερωτικό πάθος «Σπίτι χωρίς άντρα, μέρα χωρίς ήλιο», έλεγε...

ο κόσμος την λάτρεψε, η Γαλλική διανόηση υποκλίθηκε στην κοπέλα που μετά βίας κατάφερνε να διαβάσει μια ολόκληρη σειρά και το εύθραυστο «σπουργιτάκι» προσευχόταν μέχρι το τέλος της ζωής της!

------

Via: ΜΕΘΕΞΗ, Maria Rodousaki, | www.fractalart.gr || Επιμ:Δ.Ντζαδήμα

Fractal