Ἀπὸ ποῦ καταγόμεθα καὶ ποῖος ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς μας.
Μέσα στὴν ταραχὴ τῆς συγχρόνου ζωῆς, ὅπου ἡ ἀμφισβήτησις ἐπιχειρεῖ νὰ καταλύσῃ τὰ θεμέλια τῆς ἀληθείας, ὁ ἄνθρωπος ἐπιστρέφει ἀναποφεύκτως στὰ αἰώνια ἐρωτήματα τῆς ὑπάρξεως. Ἀπὸ ποῦ προερχόμεθα, διὰ τί ὑπάρχομεν καὶ ποῦ πορευόμεθα. Ἡ Ἁγία Ἐκκλησία, φυλάσσουσα ἀκέραιον τὸν θησαυρὸν τῆς θείας ἀποκαλύψεως, φανερώνει ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἔργον θείας βουλῆς καὶ ἀγάπης, ἡ κορωνίδα τῆς δημιουργίας, ὁ μικρὸς κόσμος τοῦ μεγάλου κόσμου, ὁ σύνδεσμος τοῦ ὁρατοῦ καὶ τοῦ ἀοράτου.
Δὲν ἐξήλθεν ὁ ἄνθρωπος ἐκ τῆς γῆς ὡς τὰ λοιπὰ ζῶα διὰ ἀπλῆς προσταγῆς, ἀλλὰ ὁ Θεὸς εἶπεν «ποιήσωμεν ἄνθρωπον» καὶ ἐπλάσθη ἐκ χοὸς καὶ ἐνεφυσήθη εἰς αὐτὸν πνοὴ ζωῆς, ὥστε νὰ γίνῃ ψυχὴ ζῶσα. Ἡ δημιουργία αὕτη ἀποτελεῖ ἰδιαιτέραν πράξιν θείας φροντίδος, διότι ὁ ἄνθρωπος ἐκλήθη νὰ φέρῃ ἐντός του τὴν εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Ἐκ τούτου ἔλαβε νοῦν, λόγον καὶ ἐλευθερίαν, ὥστε νὰ δύναται νὰ ἐπιλέγῃ τὸ ἀγαθὸ καὶ νὰ ἀναβαίνῃ πρὸς τὸν Δημιουργόν του.
Ἐπλάσθη ὁ ἄνθρωπος ἐν ἁγιότητι καὶ καθαρότητι, ἁρμονικῶς συντεθειμένος ἐκ σώματος καὶ ψυχῆς, ὥστε νὰ ζῇ ἐν κοινωνίᾳ μετὰ τοῦ Θεοῦ. Τὸ σῶμα ἐκ τῆς γῆς καὶ ἡ ψυχὴ ἐκ τῆς θείας πνοῆς συνιστῶσι τὴν ἑνότητα τοῦ ἀνθρώπου, καὶ οὔτε τὸ ἓν χωρὶς τὸ ἕτερον ἀποτελεῖ τὸν τέλειον ἄνθρωπον. Διὰ τῆς λογικῆς φύσεως ὁ ἄνθρωπος ἐπικοινωνεῖ μὲ τὰ οὐράνια, ἐνῶ διὰ τοῦ σώματος μετέχει τῶν ἐπιγείων, ὄντας βασιλεὺς τῆς κτίσεως καὶ διαχειριστὴς τῶν δωρεῶν τοῦ Θεοῦ.
Τὸ «κατ’ εἰκόνα» φανερώνει τὴν ἔμφυτον θείαν σφραγῖδα, τὸν νοῦν καὶ τὸ αὐτεξούσιον, ἐνῶ τὸ «καθ’ ὁμοίωσιν» ἀποτελεῖ τὴν πορείαν καὶ τὸν σκοπὸν, τὴν ὁμοίωσιν πρὸς τὸν Θεὸν διὰ τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς χάριτος. Ἡ ἀρετὴ δὲν ἐπιβάλλεται, ἀλλὰ ἐπιλέγεται ἐλευθέρως, καὶ ἐν ταύτῃ ἔγκειται τὸ μεγαλείον καὶ ἡ εὐθύνη τοῦ ἀνθρώπου.
Ἡ πτώσις ἐσκότισεν τὴν χάριν καὶ ἐξασθένησεν τὴν ῥοπὴν πρὸς τὸ ἀγαθόν, ἀλλ’ οὐκ ἐξήλειψεν τὴν θείαν εἰκόνα. Ὁ ἄνθρωπος ἐγένετο αἰχμάλωτος τῆς ἁμαρτίας, ἀλλὰ ἡ θεία οἰκονομία δὲν ἐγκατέλιπεν τὸ πλάσμα. Διὰ τοῦ δευτέρου Ἀδὰμ, τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐδόθη ἡ ἀνακαίνισις καὶ ἡ ἐλπὶς τῆς σωτηρίας, ὥστε ὁ ἄνθρωπος νὰ ἐπανέλθῃ εἰς τὴν ἀρχαίαν δόξαν καὶ νὰ ζήσῃ ἐν Χάριτι.
Ἡ Ἐκκλησία μαρτυρεῖ ὅτι ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι κτισμένος διὰ τὴν φθοράν, ἀλλὰ διὰ τὴν ἀφθαρσίαν. Ἔλαβε τὴν δύναμιν νὰ δημιουργῇ πολιτισμόν, τέχνην καὶ ἐπιστήμην, ἀλλὰ ὁ ὕψιστος προορισμὸς του δὲν εἶναι ἐν τούτοις, ἀλλὰ ἐν τῇ ἑνώσει μετὰ τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἀλήθεια αὕτη ἀποκαλύπτει καὶ τὴν πλάνην τῶν θεωριῶν ἐκείνων αἵτινες ὑποβιβάζουν τὸν ἄνθρωπον εἰς ἀπλὸν κρίκον ἀλόγου ἐξελίξεως, ἀγνοοῦσαι τὴν θείαν καταγωγὴν καὶ τὸν πνευματικὸν του χαρακτῆρα.
Ἡ ἑνότητα τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ἐκ μιᾶς ἀρχῆς φανερώνει ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι φέρουσι τὴν αὐτὴν φύσιν καὶ τὸν αὐτὸν προορισμόν. Ὁ ἄνθρωπος ἐκ Θεοῦ προέρχεται καὶ πρὸς τὸν Θεὸν ὁδεύει. Καὶ ἡ ζωὴ του εἶναι ἀγών, ἵνα ἀναζωπυρώσῃ τὸ «καθ’ ὁμοίωσιν» καὶ ἐπανέλθῃ εἰς τὴν κοινωνίαν τῆς θείας ζωῆς.
Ὁ τελικὸς σκοπὸς τῆς ὑπάρξεως εἶναι ἡ θέωσις, ἡ ἁγιοσύνη, ἡ ἕνωσις μετὰ τοῦ Θεοῦ κατὰ χάριν. «Ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι Ἐγὼ Ἅγιός εἰμι» καὶ «θεοὶ ἐστε». Ἐὰν ὁ ἄνθρωπος δὲν φθάσῃ εἰς τοῦτο τὸ τέλος, τότε ἀποστερεῖται τοῦ ἀληθινοῦ νοήματος τῆς ζωῆς. Ἡ ἀληθινὴ πατρίς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ Θεός, καὶ ἐν αὐτῷ εὑρίσκει τὴν ἀνάπαυσιν καὶ τὴν πληρότητα.
Μὴ λησμονεῖς τὴν οὐράνιαν καταγωγήν σου καὶ τὸν ἱερὸν προορισμόν σου, διότι ἐκεῖ ἀναπαύεται ἡ ψυχή καὶ ἐκεῖ εὑρίσκεται ἡ ἀληθινὴ ζωή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου